De loop van het water

Kijk, pad­den­stoe­len!” Het kleine huu­rautoot­je komt met piepende ban­den tot stil­stand. De ver­huis­dozen schuiv­en ver­vaar­lijk, maar we weten ons er tusse­nu­it te wrin­gen. Fred­dy zit al op zijn knieën aan de voet van een eeuwe­noude den­nen­boom. Over­al waar we kijken, zien we pad­den­stoe­len opduiken tussen de afgevallen naalden en bladeren.

We zijn mid­denin de bossen van Berk­shire. De ver­huis­dozen hebben we een min­u­ut gele­den opge­haald bij iemand die ze tweede­hands aan­bood. Hij woont op een land­goed dat zo te zien is omge­bouwd tot lus­to­ord voor welgestelde pen­sion­ado’s. We weten vrij zek­er dat we de pad­den­stoe­len niet mogen plukken, maar Fred­dy neemt er toch een paar mee om ze thuis te deter­mineren.

Met pad­den­stoe­len, ver­huis­dozen en een mod­derig jonget­je komen we weer thuis. De eerste stap naar ons vertrek uit het Verenigd Koninkrijk is genomen. We wonen al vanaf 2012 in dit land, en tweeën­half jaar gele­den streken we neer in Read­ing. De plek waar Y. is geboren, en waar hij inmid­dels ent­hou­si­ast meespeelt op de nurs­ery. Zelf heb ik hier de stap gemaakt naar een baan als vri­jwilliger­scoör­di­na­tor, waar ik me als een vis in het water voel. We gaan het alle­maal weer achter­lat­en. Een lastig afscheid, maar er zijn veel mooie din­gen die we meen­e­men.

Onze smalle Vic­to­ri­aanse tuin, met de grote wilg als wachter aan de waterkant, voelde vanaf het begin als een plek waar we thuis zijn.

De riv­i­er stroomt langs onze tuin, en neemt je mee naar de Thames. Maar dat is vooral Fred­dy’s habi­tat, als hij er met de kano op uit gaat.

Zelf loop ik met Y. stroomop­waarts, waar de riv­i­er langs het park komt. Ein­de­loos stru­inen we hier rond. We zijn deel gewor­den van deze plek. De bra­men­stru­ik op de hoek, waar we de hele zomer van kon­den plukken; de eksters die zoals alti­jd ruz­iënd opvliegen; de para­sol­boom die zulke mooie herf­st­bladeren heeft.

Een zon schilderen tij­dens de zon­newende op 20 juni.

Samen met een vriendin die ook een klein kind­je heeft, hebben we de seizoe­nen gemar­keerd. Sim­pele woor­den om stil te staan bij de hart­stochtelijke groei in de lente, de weelde van de zomer, en het langzame afster­ven in de herf­st.

In het Verenigd Koninkrijk hebben we ken­nis gemaakt met beweg­in­gen als Dark Moun­tain en Extinc­tion Rebel­lion. Een luis­ter­tip is deze pod­cast (van Nomad, een groep­je the­olo­gen) waarin Gail Brad­brook, mede-oprichter van Extinc­tion Rebel­lion, aan het woord komt.

Dankz­ij Fred­dy’s inspan­nin­gen in de volk­s­tu­in eten we wat het seizoen voor ons in pet­to heeft. Sinds kort is Fred­dy ook een pad­den­stoe­len speur­der. Hij heeft al een paar heer­lijke eet­bare pad­den­stoe­len gevon­den. De exem­plaren die hij tij­dens expe­di­tie ver­huis­doos vond, kon hij helaas niet met zek­er­heid veilig verk­laren.

Kun je een gevoel van geworteld­heid meen­e­men naar een andere plek?

De riv­i­er stroomt verder.

Onze vol­gende stop is het ecodorp Zuiderveld, in Nijmegen-Noord. We hopen hier eind decem­ber heen te ver­huizen, dus we hebben nog alle tijd om onze dozen in te pakken. Tij­dens het opruimen vind ik een ver­jaardagskaart­je van vorig jaar. Er staat een gedicht van Con­fu­cius op:

De loop van het water.

Ik volg de loop van het water. Ik zit stil, doe niets.

De lente komt en het gras groeit vanzelf.

Reacties

  1. Prachtig, dank voor je reflec­tie. En my dear: wortel­ing zit in je eigen reser­voir aan ervarin­gen, over­tuigin­gen etc., niet zozeer in je externe omgev­ing. ‘Je neemt jezelf mee overzee’. Dus komt hele­maal goed daar in Nijmegen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.