Nietsvermoedend

Zondag 27 jan­u­ari 2019: ik ben er nog niet uit of het de zwaarste of de mooiste dag van mijn lev­en was. Miss­chien wel alle­bei. Hoe dan ook, aan het einde van de dag had de pla­neet er een schat­tig hoop­je mens bij, en wij een zoon (Op deze web­site bli­jft hij anon­iem om te voorkomen dat deze praat­jes van zijn moed­er lat­er opduiken in Google).

Zwaar en mooi als de dag was, achter­af gezien was het ook de laat­ste dag van mijn vri­je bestaan.

Poepen of stofzuigen

Als ik al nadacht over het lev­en met een baby, dacht ik eigen­lijk dat het ongeveer net zo zou zijn als tij­dens de zwanger­schap. Toen had ik Y. alti­jd bij me, en ik bepaalde of we gin­gen fiet­sen, sporten, stofzuigen, of na een dag werken nog snel even de super­markt indo­ken. Mijn voorstellingsver­mo­gen kwam niet veel verder dan dat ik de fiets zou inruilen voor een wan­del­wa­gen in de bus. O heer­lijke naïviteit… Nu Y. zijn entree in de wereld heeft gemaakt, zijn we nog steeds alti­jd samen, maar de rollen zijn grondig omge­draaid. Hij bepaalt waar de pri­or­iteit­en liggen, en na drinken, poepen en nieuws­gierig rond­kijken (wat blijk­baar alleen kan op de arm van een vol­wassene), bun­gelt ‘slaap voor mijn oud­ers’ ver onder­aan dat lijst­je. Heb ik ooit iets gezegd over baby’s als ver­lichte zie­len zon­der ego?

Doel van welk lev­en?

De kleine dic­ta­tor heeft natu­urlijk alle recht op onze tijd en aan­dacht, onze knuffels, kus­jes en moe­d­er­melk. En het voordeel is dat ik mijn eigen to do lijst­jes bij het oud papi­er kan gooien en me de komende jaren ook niet meer druk hoef te mak­en over het doel van mijn lev­en. Als het me af en toe teveel wordt tij­dens een slapeloze nacht of als ik in wan­hoop rond­kijk naar stapels afwas, de vieze kat­ten­bak, en duizend andere klus­jes die ik anders ‘even’ zou doen, weet ik dat we een team zijn en samen alles voor elka­ar kri­j­gen: Fred­dy (luiers, troost­en, koken, schoon­mak­en, etc. etc.) Y. (glim­lach­jes, dut­jes, algemene schat­tigheid) en ik (voe­den, eten, blogs typen?). Alle kaart­jes, bezoek­jes en cadeaut­jes zor­gen voor een feestelijke noot die ook goed is voor ons moreel.

Weke­lijks brood

Voor mijn gevoel was de bevalling pas echt klaar toen Y. en ik afgelopen zondag in de kerk waren. Een paar weken gele­den kon ik over mijn enorme buik heen nog net com­mu­nie ont­van­gen, en nu werd Y. begroet door al die lieve mensen die zo lang naar hem hebben uit­gekeken. Natu­urlijk sliep hij over­al doorheen, want de liturgie was voor hem net zo vertrouwd als voor mij. De woor­den die alti­jd in mijn buik vibreer­den, klonken nu over­al om hem heen: “Though we are many, we are one body, because we all share in one bread”.

Het is een avon­tu­ur waar ik nietsver­moe­dend aan begonnen ben. Maar ik doe het niet alleen.

Reacties

  1. Ik ben vroeger ook een tijd­je kind geweest, maar kan me niet herin­neren dat ik toen de regie in han­den had. (laat­ste weken gaat het beter) Maar als moed­er voel je dat dus ook niet. Hm, waar is de regie gebleven?

  2. Hey Maaike,
    Welkom in de wereld van het moed­er-zijn :) toen ik van de week bij­na ont­plofte omdat ik ner­gens aan toe kom heb ik de draag­doek heront­dekt… J. Heeft heer­lijk 2 uur in de draag­doek ges­lapen ter­wi­jl ik lekker van alles kon doen, ein­delijk :) suc­ces ermee en geni­et ervan, voor je t weet slaapt hij 2x per dag een paar uur en heb je je han­den weer een beet­je vrij ;)

  3. Wat herken­baar, tot en met het weg­gooien van to do lijst­jes en het doorslapen van I. in de kerk. Af en toe probeer ik stiekem iets te com­bineren zoals het voe­den van I. en het lezen van jouw blog…dan is er toch nog enige regie voor mijn gevoel :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.