Uit de aarde

We adore springs of hot water as divine, and consecrate certain pools because of their dark waters or their immeasurable depth. — Seneca (60 AD)

Even lijkt het niet meer dan een ver­vallen zwem­bad­je met viezig groen water. Maar dan zie ik een grote bubbel aan de opper­vlak­te komen, en even verderop nog een. We zijn in Bath, een stad in Zuid-West Enge­land, waar een hete bron het mid­delpunt is van een oud com­plex van Romeinse baden.

Sacred spring at Roman Baths

Net als in de tijd van de Romeinen kun je de bron wel bek­ijken, maar niet aan­rak­en. Door de openin­gen in de muur ston­den mensen vol ontzag te staren naar het opbor­re­lende water. Dat deden ze al lang voor­dat de Romeinen de Britse eilan­den bin­nen­vie­len en de bron indamden. Helaas is er van die tijd weinig tast­baars meer over in Bath — de Keltische druï­den vor­m­den een bedreig­ing voor de macht van Rome en hun cul­tu­ur is door de Romeinen zo goed als uit­geroeid.

Zwaveldamp en Koning Arthur

Op de plek waar het water zich in een over­loop stort, voel je de warme stoom en de zwavel­damp in je gezicht slaan. Deze plek ademt gevaar, en de meeste bezoek­ers in de oud­heid riepen de godin van de bron dan ook aan om onrecht te vergelden. Als we een paar dagen lat­er Glas­ton­bury bezoeken, vin­den we weer een bron, maar de sfeer op deze plek is com­pleet anders. Het water dartelt en mean­dert door een prachtige tuin en is zo koud dat het pijn doet aan mijn voeten. De plek waar we zijn heet Chal­ice Well. Het is een bron met ijz­er­houdend water die al eeuwen­lang een rol speelt in leg­en­des ron­dom Jozef van Ari­math­ea en Kon­ing Arthur.

Chalice Well

Vrouwelijke energie

Zolang er mensen zijn, hebben ze dit soort bij­zon­dere natu­urver­schi­jnse­len geduid als een poort tot de spir­ituele wereld, een plek waar de zicht­bare en onzicht­bare werke­lijkheid elka­ar rak­en. De aarde wordt meestal gezien als het vrouwelijke aspect van de natu­ur, tegen­over de hemel als man­nelijk ele­ment. Water dat spon­taan uit de aarde opwelt, is dan ook een sym­bool van de baar­moed­er, de bron van het lev­en.

Tranen in de woestijn

Mid­denin de hit­te­golf die het hele noordelijke hal­frond in een houd­greep heeft, is het koele water van Chal­ice Well een belofte. Het geklater vertelt over de gul­heid van de aarde, de gul­heid van God, die geeft en vergeeft, ook nu wij met ons allen ons kli­maat en daarmee onze pla­neet aan het afbreken zijn. Dan denk ik vooral aan de mensen die het slachtof­fer zijn van droogte, hitte en andere cat­a­stro­fes. En aan het ver­haal van Hagar (Gen­e­sis / Islami­tis­che over­lev­er­ing), waar de tra­nen van een kind een bron tevoorschi­jn riepen.

De geest van het dal is onster­fe­lijk.
We noe­men haar de geheimzin­nige vrouw, kwets­baar en ted­er.
Haar vin­den, is als het bereiken van de bron van hemel en aarde.
Ver­bor­gen achter rag­fi­jne draden,
we ken­nen slechts een glimp van haar bestaan.
Toch kun­nen we er oneindig van geni­eten.

Tao Te Ching Hoofd­stuk 6

Foto Roman Baths: Andrew Dunn, foto Chal­ice Well: Rob Purvis / Chal­ice Well Gar­dens / CC BY-SA 2.0