Opgeschud

Het is onze eerste ochtend op Chiloé. We zijn halverwege ons ontbijt als mijn theelepeltje opeens op het schoteltje begint te dansen. Op hetzelfde moment lijkt het alsof iemand op de deur aan het beuken is. Verbaasd voelen we de vloer trillen. Dan pas realiseren we ons dat het hele huis heen en weer schudt. Dit is dus hoe een aardbeving voelt. De Chilenen in het hostel maken geen aanstalten om naar buiten te rennen, dus blijven wij ook maar zitten. Na een paar seconden is het alweer voorbij.

Voor Chileense begrippen was dit geen opmerkelijke gebeurtenis. Het land ligt op de grens van tektonische platen die naar elkaar toe bewegen. In de geschiedenis van het land komen daardoor enorme aardbevingen voor, die vaak ook tsunami’s veroorzaken. Toen Darwin in 1835 met de Beagle aanlegde, maakte hij de aardbeving bij Concepción mee, die de complete stad in puin legde. Hier op Chiloé hebben de mensen het nog vaak over de aardbeving van 1960, de krachtigste die wereldwijd ooit gemeten is. Isabel Allende beschrijft het als volgt: “In de tien minuten dat de aardbeving duurde, krompen de meren, verdwenen hele eilanden, sperde de aarde zich open en zakten treinrails, bruggen en wegen de diepte in.”

Tectonic plates

De tektonische platen waar Chili door gevormd wordt en de locatie van Chiloé, waar we nu zijn.

Wat wij voelden tijdens het ontbijt was een naschok van de aardbeving van afgelopen kerstdag, met een epicentrum in de oceaan vlak ten zuiden van Chiloé. De schade viel mee die dag, het grootste nieuws was dat een stuk van de weg die net vernieuwd was, weer was opgebroken. Toen we later die dag met de bus over het eiland reisden, zagen we de grote brokken beton nog liggen.

Het natuurgeweld in Chili beperkt zich niet tot aardbevingen. Op het moment woeden er enorme bosbranden in het gebied ten zuiden van Santiago, de ergste die het land ooit heeft gekend. Dezelfde verwoesting die Darwin aantrof in Concepción zien wij deze week op de televisie: mensen die hun huis en gewassen kwijt zijn, boerderijdieren die doodgaan van de honger. De ‘natuurlijkheid’ van deze branden is trouwens relatief want in een aantal gevallen zijn er aanwijzingen dat ze zijn aangestoken.

Peeling the peas

Al met al heb ik kennis gemaakt met de gevaarlijke en onvoorspelbare kant van Chili. Op de boerderij waar we nu ruim een week zijn, laat de natuur zich van een hele andere kant zien. In het veld groeit en bloeit van alles: aardbeien, erwten, aardappels en vooral veel groenten die ik niet ken. Er zijn grote (onverwarmde) kassen, waar onder andere druiven en tomaten groeien. En dat allemaal volledig biologisch, door slim gebruik te maken van natuurlijke processen.

Deze boerderij is de enige op Chiloé die gecertificeerde biologische producten verkoopt. De boerin geeft ook workshops en is erg betrokken bij het in stand houden van inheemse variëteiten. Er is veel te doen op het land en we maken lange dagen. Maar daarover later meer. Nu weer aan het werk, en hopen dat de volgende aardbeving nog lang op zich laat wachten…

Reacties

Reageren is niet mogelijk.