The Way of the Leaf

Wij zijn een deel
Van een groter geheel
Wij vallen als bladeren
En de wind neemt ons mee — Stef Bos

Na een tro­pis­che week lijkt het alsof de herf­st hier in Gilling­ham ein­delijk begonnen is. Tijd voor een herf­stver­haal van Thich Nhat Hanh. Hij vertelt hoe hij in het park is en hele­maal opgaat in de beschouwing van een klein boomblaad­je. Hij heeft een heel gesprek met het blad, en komt erachter dat de boom niet alleen de moed­er van het blad is, maar het blad ook de moed­er van de boom:

De boom ver­vo­ert sap naar de bladeren, en met de hulp van de zon en gassen mak­en de bladeren er ver­rijkt sap van. Dit sturen ze terug om de boom te voe­den. Daarom zijn de bladeren ook de moed­er van de boom. Omdat het blad via een stam ver­bon­den is met de boom, is de com­mu­ni­catie tussen hen makke­lijk te zien. (…)

De Aarde is onze moed­er. Er zijn een hele­boel stam­men die ons verbinden met onze moed­er Aarde. Er zijn stam­men die ons verbinden met de wolken. Als er geen wolken zijn, is er voor ons geen water om te drinken. Het­zelfde geldt voor de riv­i­er, het bos, de houthakker en de boer.

Onze afhanke­lijkheid van alles om ons heen lei­dt eigen­lijk tot de vraag: Waar leggen we de grens van het ‘zelf’? Houd ‘ik’ op te bestaan op de grens van mijn huid met de atmos­feer? Als die atmos­feer er niet was, kon­den mijn lon­gen geen zuurstof opne­men en zou mijn hart niet klop­pen.

Tree

Joan­na Macy legt uit hoe het begrip ‘eigen­be­lang’ een bredere beteke­nis kan kri­j­gen: “Het komt niet bij me op om jou te smeken om alsje­blieft je been niet af te zagen, omdat je been deel is van jouw lichaam. In feite zijn de bomen in het Ama­zo­nege­bied ook deel van ons lichaam, als onze externe lon­gen.”

De Dalai Lama benadrukt ook alti­jd dit principe van inter­de­pen­den­tie, onder­linge afhanke­lijkheid: “Het prob­leem van de ander is ook mijn prob­leem.” In de boekenserie The Wheel of Time komt een volk voor dat de “Way of the Leaf” vol­gt. Deze mensen trekken rond in woon­wa­gens en wor­den door andere mensen gem­i­nacht. Ze gebruiken geen geweld, zelfs niet om zichzelf te verdedi­gen. Een boomblad doet immers nie­mand kwaad en verzet zich niet tegen de wind die het van de boom laat vallen.

En daarmee sluit Thich Nhat Hanh zijn ver­haal af:

Ik vroeg het blad of het bang was omdat het herf­st was en de andere bladeren al aan het vallen waren. Het blad zei: “Nee. (…) Ik heb hard gew­erkt om te helpen de boom te voe­den, en een groot deel van mij is nu in de boom. Ik ben niet beperkt tot deze vorm. Ik ben ook de hele boom, en als ik terug ga naar de grond zal ik de boom nog steeds voe­den. Dus ik maak me totaal geen zor­gen.”

Het waaide die dag, en na een tijd­je zag ik dat het blad de tak ver­li­et en naar de grond zweefde, vrolijk dansend, omdat het zichzelf al daar in de boom zag. Het was zo blij. Ik boog mijn hoofd in de weten­schap dat ik veel van dat blad kan leren.

Bron­nen

  • Thich Nhat Hanh, 1991. Peace is Every Step: The path of mind­ful­ness in every­day life (mijn ver­tal­ing)
  • Joan­na Macy, ‘The Green­ing of the Self’, In: Llewellyn Vaugh­an-Lee (edi­tor), 2013. Spir­i­tu­al Ecol­o­gy
  • Video frag­ment van de Dalai Lama
  • Robert Jor­dan, The Wheel of Time (serie)
  • Foto’s zijn zoals alti­jd door Fred­dy gemaakt. ;-)

Reacties

  1. Mooi ver­haal, maar wel een erg ver­gaande vorm van antropo­mor­fie, blaad­jes aan wie wij menselijke eigen­schap­pen toeken­nen. Nou ja, dat we vak­er. We stru­ike­len over een steen en zeggen “stomme steen”, enz.
    Wel door­gaan met je ver­halen hoor.
    Groet.

Reageren is niet mogelijk.