Kijken naar dieren

The last ever dolphin message was misinterpreted as a surprisingly sophisticated attempt to do a double backward somersault through a hoop while whistling the Star Spangled Banner, but in fact the message was this: So long and thanks for all the fish. — Douglas Adams, The Hitchhiker's Guide to the Galaxy

Er kruipt een rood kev­ert­je over mijn arm. Op deze heer­lijk warme zater­dag heb ik voor de veran­der­ing niets op mijn lijst­je staan, en kan ik dus even geni­eten van onze vierkante meter moes­tu­in. Door de week is Fred­dy de held in de tuin, die alles lev­end houdt. De bonen­planten buite­len over hun groeitouwt­jes en bloeien uit­bundig. Het kev­ert­je vin­dt het niet erg dat ik een foto van hem maak. Als ik een bioloog was, zou ik natu­urlijk direct op inter­net gaan zoeken welke dier­soort hier over mij heen kruipt.

Vorige week zijn we naar Down House geweest, het huis waar Charles Dar­win 40 jaar lang heeft gewoond met zijn gezin. Hun tuin was iets grot­er dan die van ons, en elk insect dat zich daar ooit ver­toond heeft, is vri­jwel zek­er geïn­dex­eerd. Darwin’s tuin was zijn lab­o­ra­to­ri­um. In 1856 mar­keerde hij bijvoor­beeld een rechthoek in het gras, ongeveer zo groot als onze hele moes­tu­in, en de jaren daar­na reg­istreerde hij hoeveel ver­schil­lende soorten er opkwa­men en over­leef­den. Wat betre­ft pub­li­caties was hij voor heden­daagse begrip­pen een ongelofe­lijk pro­duc­tieve weten­schap­per. Maar hij had dan ook ‘onafhanke­lijke mid­de­len’ en hoefde zijn salaris niet bij elka­ar te schrapen met pro­jectvoorstellen.

Boeken

Bij gebrek aan groene vingers bestudeer ik de natu­ur vooral via boeken, zoals The cul­tur­al lives of whales and dol­phins, van Hal Whitead en Luke Ren­dell. Ik denk dat bij­na iedereen wel een fas­ci­natie heeft voor walvis­sen en dolfi­j­nen. Als je de Hitchhiker’s Guide to the Galaxy hebt gezien of gelezen, weet je dat dolfi­j­nen heel intel­li­gent zijn (zie hier de dolfi­j­nen). De auteurs van dit boek nemen de stelling in dat deze dieren cul­turele wezens zijn. Net zoals mensen meer zijn dan hun genen, zijn (som­mige) andere dieren dat ook.

Over de geschiede­nis van de mens lees ik nu Yuval Noah Harari, een Israëli­er die veg­an­ist is. Daar kwam ik trouwens pas lat­er achter. Het lot van de dieren is niet de enige reden waarom hij de over­gang van jager-verza­me­laar naar land­bouw ‘History’s biggest fraud’ noemt:

The Agri­cul­tur­al Rev­o­lu­tion cer­tain­ly enlarged the sum total of food at the dis­pos­al of humankind, but the extra food did not trans­late into a bet­ter diet or more leisure. Rather, it trans­lat­ed into pop­u­la­tion explo­sions and pam­pered elites. The aver­age farmer worked hard­er than the aver­age for­ager, and got a worse diet in return.

Ik ben ook begonnen met het lezen van de boeken waarop de tv-serie Games of Thrones is gebaseerd. Dat is natu­urlijk al jaren­lang een hype, maar ik heb de serie nooit gezien. Ik hou ook hele­maal niet van films met veel geweld, dus het lezen van de boeken leek me een goed com­pro­mis. En het eerste deel was heel mooi, span­ning en avon­tu­ur met een scala aan kleur­rijke hoofd­per­so­n­en.

Ter­wi­jl ik dit schri­jf ben ik hele­maal in touch met mijn inner­lijke pri­maat, want ik vis zojuist een vlooi uit Ivan’s vacht. Leuk die natu­ur, maar de insecten mogen van mij in de achter­tu­in bli­jven.

Reacties

  1. Hey Maaike,

    Bedankt voor je zater­dag­mid­dag over­peinzin­gen. Is the Hitchhiker’s Guide een aan­rad­er? Of hoef ik alleen maar te weten dat dolfi­j­nen intel­li­gent zijn en het antwo­ord op ‘De vraag’ 42 is?

    Fijn week­end verder en de groeten aan Fred­dy!

    Wim

    P.S. Bij gebrek aan Face­book wil ik hier ook graag delen dat ik net mijn eerste croque mon­sieurs ooit gemaakt heb, oh la la!

    1. Zek­er een aan­rad­er! Er is een film uit 2005 en natu­urlijk de boeken. Ik vind het bril­jante humor. “In the begin­ning the uni­verse was cre­at­ed. This made a lot of peo­ple angry and has wide­ly been con­sid­ered as a bad move.”

  2. Nou, niets op je lijst­je… ik zie een schoon was­je vrolijk in de zon te dro­gen hangen, en je schri­jft dit stukje…heerlijke werk­jes voor de zater­dag.
    Kun je dus nagaan waar een stuk­je tuin toe inspireert, ik wist niet dat Dar­win maar zo’n klein proe­fveld­je had.
    Liefs vanu­it onze tuin, we hebben het wespennest lat­en bespuiten door de gemeente, maar toen we het nest weg­pak­ten om eens te bestud­eren, bleken nog zoveel lar­ven te lev­en dat we die met nest en al in de Grebbe­lin­ie hebben neergelegd.
    Zoi­ets als Iwan’s vlo: mooi dat er wespen zijn, maar een nest zo vlak­bij niet. Bye bye loves!

Reageren is niet mogelijk.