Komen en gaan

Mijn eerste indruk van Dha­ka is een kako­fonie aan kleuren. Beschilderde muren en hoge kan­toorge­bouwen met grote bill­boards. Daar tussendoor wrin­gen rik­s­ja’s en auto’s zich een weg naar hun bestem­ming. Net buiten het cen­trum vind je de kled­ing­fab­rieken. De vrouwen die naar hun werk lopen, dra­gen bij aan het kleur­rijke straat­beeld. Over de kled­ing­fab­rieken zal ik lat­er nog een blog schri­jven. Dha­ka in de zomer betekent hitte, regen, en vooral veel man­go’s. Er zijn veel ele­menten die me aan Mada­gas­car doen denken, zoals de rik­s­ja’s, de lychees en de rijst. Veel oude gebouwen stam­men uit de tijd van het Mogol­rijk.

Ik heb veel tijd doorge­bracht in auto’s en gekoelde ruimtes, dus mijn ervar­ing was min­der inten­sief dan tij­dens onze vorige reizen. Ter com­pen­satie heb ik boeken gelezen van Tah­mi­ma Anam en Mon­i­ca Ali, die de recente geschiede­nis van Bangladesh in geuren en kleuren vertellen. Na de kolonisatie was het eerst onderdeel van Pak­istan, toen dat land in 1947 werd geschei­den van India. Het lijkt gek dat twee gebieden die zover uit elka­ar liggen 1 land waren, maar het idee was een eigen staat voor moslims. Het land werd geregeerd vanu­it West-Pak­istan. De regering maak­te zich niet druk om het welz­i­jn van hun burg­ers in Oost-Pak­istan en wilde uitein­delijk ook het Ben­gali ver­bieden als taal. In 1971 werd Bangladesh onafhanke­lijk na een bloedi­ge bevri­jd­ing­soor­log. Ook hier­na was het geen pais en vree. Dit jaar nog was er geweld­dadig protest tegen de regering.

Migrant route

Het is een hele uitdag­ing om in dit dicht­bevolk­te land iedereen de kans te geven op een goed lev­en. Veel van de ille­gale migranten die op het moment rond­dob­beren bij Maleisië, komen uit Bangladesh. Ze proberen naar Thai­land te komen om daar geld te ver­di­enen. De jon­gen bij de recep­tie van het hotel wil ook liev­er in het buiten­land wonen. Hij heeft Engels ges­tudeerd. Voor inwon­ers van Bangladesh is het heel lastig om naar Europa te reizen. De col­le­ga met wie ik hier samen­werk, kreeg geen visum om naar een ver­gader­ing te gaan in de UK. Dat is dus gewoon heel onprak­tisch.

Sadarghat, Dhaka
Afgelopen week­end stond ik op het boven­dek van een van de grote pas­sagierss­chep­en in de haven van Dha­ka. De mensen­mas­sa loste zich even op in de ruimte van de riv­i­er. Een heer­lijk wind­je maak­te de warmte iets min­der drukkend. Alleen al het kijken naar het water was verkoe­lend. Het lief­st zou ik op een boot stap­pen en Bangladesh verken­nen vanaf de riv­i­er. In plaats daar­van neem ik mor­gen weer het vlieg­tu­ig naar Lon­den. Ik ben blij dat ik iets heb kun­nen proeven van dit mooie land.

Zainul Rebel Cow

Zain­ul Abe­d­in’s ‘Rebel Cow’ op een muur van de Fac­ul­ty of Fine Art in Dha­ka.

Reacties

  1. Ja, geweldig die immense riv­ieren daar, wordt je klein en stil van. Veilige reis! en ook tot gauw hier bij ons. Liefs!

  2. Heey mijn lieve Rebel Cow,
    Kom maar gauw weer terug ja. Er wacht je hier een oude vertrouwde “fresh breeze”. Neem je een man­go voor me mee?

Reageren is niet mogelijk.