Muren afbreken

We live in cities you'll never see on screen
Not very pretty, but we sure know how to run things
Living in ruins of the palace within my dreams
And you know we're on each other's team — Lorde, Team

Het bouwen van muren gaat ons mensen goed af. De Berli­jnse muur mag al een tijd lang geschiede­nis zijn, op andere plekken in de wereld wor­den muren nog dagelijks ingezet om mensen van elka­ar te schei­den (zie het pro­gram­ma De Muur). De muur langs de West­elijke Jor­daa­noev­er in Israël is hier­van wellicht de meest bek­ende. Deze bar­rière is bedoeld om Israeli’s te bescher­men tegen Palesti­jnse ter­ror­is­ten. Dit heeft ingri­jpende gevol­gen voor het dagelijkse lev­en van de Palesti­j­nen die in de West­elijke Jor­daa­noev­er wonen.

De muur is ook een sym­bool van de geseg­regeerde samen­lev­ing in Israël. Nel­son Man­dela is alti­jd heel kri­tisch geweest over de bezetting, en heeft de sit­u­atie vergeleken met apartheid. Vanaf welke kant je er ook naar kijkt, de muur is een lelijk ding. Maar dwars tegen alle poli­tiek en geweld in, zijn er in Israël ook tal­loze activiteit­en die mensen bij elka­ar bren­gen.

Hand in Hand

Scholen waar Joodse en Ara­bis­che kinderen van aller­lei reli­gies samen opgroeien.

The Israel-Palestine Lorde Diaries

The Israel-Pales­tine Lorde Diaries: Een poging om met arti­esten van diverse pluim­age een cov­er te mak­en van een lied­je van Lorde.

En dan is er het Koninkrijk van God. Daar moeten ze niets hebben van al die muren van vijand­schap; Jezus breekt ze alle­maal  af.

Hij is onze vrede, hij die met zijn dood de twee werelden één heeft gemaakt, de muur van vijand­schap ertussen heeft afge­bro­ken.

Efeze 2, 14

In het boek Atone­ment, Jus­tice and Peace illus­treert Belousek deze tekst met het ver­haal van Elias Cha­cour. Deze man is een lei­der van de Melki­tis­che Grieks-katholieke kerk in Palesti­na. Als jonge priester in zijn eerste parochie had hij een zware tijd met con­flicten tussen aller­lei groepen mensen. Als een goede pas­tor probeerde hij natu­urlijk iedereen met elka­ar te ver­zoe­nen. Maar eigen­lijk groei­de de vijand­schap in zijn eigen hart. Pas toen hij dit erk­ende, er vergev­ing voor vroeg, en zo de haat in zijn eigen ziel doo­dde, kon hij de mensen in zijn parochie tot elka­ar bren­gen. Dit is hij bli­jven doen; hij is er het sprek­ende voor­beeld van dat spir­ituele vrede grote maatschap­pelijke gevol­gen heeft.

Elias Cha­cour kri­jgt het laat­ste woord in deze blog, met een gedeelte uit een speech die hij in 2001 hield op een Amerikaanse uni­ver­siteit:

You who live in the Unit­ed States, if you are pro-Israel, on behalf of the Pales­tin­ian chil­dren I call unto you: give fur­ther friend­ship to Israel. They need your friend­ship. But stop inter­pret­ing that friend­ship as an auto­mat­ic antipa­thy against me, the Pales­tin­ian who is pay­ing the bill for what oth­ers have done against my beloved Jew­ish broth­ers and sis­ters in the Holo­caust and Auschwitz and else­where.

And if you have been enlight­ened enough to take the side of the Pales­tini­ans — oh, bless your hearts — take our sides, because for once you will be on the right side, right? But if tak­ing our side would mean to become one-sided against my Jew­ish broth­ers and sis­ters, back up. We do not need such friend­ship. We need one more com­mon friend. We do not need one more ene­my, for God’s sake.