Aapjes kijken

Do you see the truth
Through all their lies
Do you see the world
Through troubled eyes — J. Blunt

Gis­teren hebben wij ons begeven op het glib­berige pad van het Eco­to­erisme. Zoals u weet, doe je Eco­to­erisme niet voor je lol maar voor De Pla­neet. Gelukkig was het dan ook niet grap­pig en vooral niet al te inter­es­sant. Eerlijk gezegd zou ik Bli­j­dorp aan­raden boven dit park, daar zijn meer dieren en het heeft boven­di­en een speel­tu­in. Maar dat is dan weer geen Eco­to­erisme.

De Indri, de grootste lemursoort en stuwende kracht achter het Ecotoerisme

De Indri, de groot­ste lemur­soort en stuwende kracht achter het Eco­to­erisme

We waren in het drukst bezochte stuk­je oer­woud van Mada­gas­car. Voor dege­nen die niet zo bek­end zijn met het principe van Eco­to­erisme (ga u schamen): Het idee is dat mensen zich in groep­jes in De Natu­ur begeven om de daar lev­ende dieren de gele­gen­heid te geven ook eens aan toerisme te doen. Ide­aliter bent u uit­gerust met ste­vige wan­delschoe­nen, dito rugzak en een cam­era met min­i­maal 20 cm aan lens. Dit is echter niet ver­plicht, daar ik zon­der dit al ook werd toege­lat­en.

Een­maal in het bos wer­den we al snel opge­merkt door een groep­je Indri’s (de lokale aap). Hun gids voorzag hen van achter­grond­in­for­matie: “Een mensen­paar, zo te zien nog zon­der jon­gen. Deze soort heeft een draagti­jd van negen maan­den en de jon­gen bli­jven tot hun 18–20e jaar bij de fam­i­lie. Er is geen afge­bak­end par­ings­seizoen, waar­door deze han­del­ing op elk moment in het jaar valt waar te nemen.”
Ja, het is verned­erend om zo biol­o­gisch uit­gek­leed te wor­den. Maar onver­droten ging de gids verder: “De soort is omnivoor in de meest let­ter­lijke zin van het woord – alles wat voedza­am lijkt, mooi ver­pakt is of waar je achter­aan kunt ren­nen wordt tot het menu gerek­end.”
U zult begri­jpen, ik stond op het punt om de gids in de rede te vallen. Dat ik dit niet deed kwam door een gepast besef van onze posi­tie in het geheel – hebt u ooit een sala­man­der in de Riv­ièra­hal zijn eigen infor­matiebor­d­je zien bijw­erken?

“De individuen zijn moeilijk waar te nemen en verstoppen zich bij gevaar achter hun camera’s”

De indi­viduen zijn moeil­ijk waar te nemen en ver­stop­pen zich bij gevaar achter hun camera’s”

Af en toe sig­naleer­den we een fam­i­lie Amerika­nen, die dit ver­toon van doorges­la­gen eman­ci­patie zeer wis­ten te waarderen. Vol bewon­der­ing keek de vad­er op naar de gids, die hun gezinsleven zo uit­mun­tend beschreef. Een ver­late regen­drup­pel ket­ste op zijn wang uiteen en gleed als een traan van ontroer­ing naar bene­den. Toen hem een ham­burg­er werd aange­bo­den, aarzelde hij niet en zette gretig zijn tanden in de lekkernij. Zijn vrouw en kinderen bleven schuchter in de stru­iken staan.

Dit was werke­lijk een pro­fes­sioneel staalt­je Eco­to­erisme, omdat op deze manier de man­net­jes-Amerikaan goed bekeken kon wor­den. Intel­li­gent als we zijn, haalden wij natu­urlijk onze neus op voor zulke truc­jes, wat door de gids werd uit­gelegd als angst. Inmid­dels luis­ter­de ik al niet eens meer naar het dier, aangezien de meeste infor­matie die hij gaf beledi­gend dan wel ron­duit onjuist was. Zoals ik al zei, we deden het bepaald niet voor onze lol.

Maar Eco­to­erisme vergt nu een­maal offers van een mens. Het zorgt voor een geheel nieuw per­spec­tief op het imbroglio van onze beschav­ing. Men kri­jgt ook weer het gevoel dat men deel uit­maakt van Het Grote Geheel en dat is dan wel weer zeer ver­hef­fend. In de weten­schap een goede daad te hebben ver­richt, liepen wij aldus tevre­den het park weer uit.