Gezinnig

Een klein hond­je schar­relt rond op het boeren­erf, niet bepaald wel­door­voed en een licht smek­ende blik in zijn oog­jes. De wacht­ti­jd voor het vol­gende inter­view geeft mij de gele­gen­heid om er een gedachte aan te wij­den. Want eigen­lijk heeft het iets absurds: het beestje is gewoon geboren en heeft maar te lev­en, zon­der dat hij daar­voor gekozen heeft. En dan is het nog een hond­je, maar dit overkomt dagelijks zo’n 300.000 mensen. Op het eerste gezicht beteke­nen kinderen voor een samen­lev­ing vooral mon­den om te voe­den. Dit is ook de grote angst van veel weten­schap­pers die nadenken over de toekomst. Zal de pla­neet de bevolk­ings­groei nog verder kun­nen onder­s­te­unen?

Het hondje in kwestie

Hij vraagt het zich af…

De per­soon die zich aan onze ondervrag­ing zal onder­w­er­pen, arriveert. We gaan van start en horen onder andere dat hij hier is gaan wonen nadat hij geschei­den is van vrouw en gezin. Zijn huishouden bestaat uit 1 per­soon, hij heeft weinig uit­gaven en kan inno­vatief bezig zijn met land­bouw en vee­teelt. En alweer dringt zich de vraag aan mij op: Wat heeft het voor zin als mensen zichzelf opzade­len met een kinder­schaar die tijd en geld opslurpt als water?

De the­o­rieën op dergelijke schaal blijken vaak toch weinig gevoel te hebben voor de werke­lijkheid. Ze getu­igen boven­di­en van een geïn­di­vid­u­aliseerd wereld­beeld. Als ik om me heen kijk, zie ik iets heel anders. De verbind­ing tussen fam­i­liele­den is hier duidelijk aan­wezig. Er is meer afhanke­lijkheid tussen de gen­er­aties. Mensen verkopen delen van hun bez­it om de mid­del­bare school en een beroep­so­plei­d­ing voor hun kinderen te kun­nen betal­en. Dit is een flinke invester­ing in het toekom­stige inkomen van het gezin. Van deze zoons en dochters wordt dus heel wat verwacht, lekker vri­jge­vocht­en je eigen gang gaan is er niet bij. Het lijkt me dat zo’n sit­u­atie een heel andere lad­ing zou geven aan mijn studie.

Tij­dens de tijd in het dor­p­je zijn mijn vra­gen niet zozeer beant­wo­ord als wel gen­u­anceerd. In mijn ver­wende wereld­je is het miss­chien niet zo duidelijk, maar de nieuw­ste gen­er­atie draagt steeds de zwaarste ver­ant­wo­ordelijkheid als het gaat om het vor­mgeven van de toekomst. Kinderen bieden niet slechts een mond om te voe­den, maar vooral ook cre­ativiteit en intel­li­gen­tie om de wereld draaiend te houden. En, ik geef het toe, ze mak­en, net als hond­jes, de wereld een stuk vrolijk­er en schat­tiger.

Reacties

  1. Lieve Maaike,
    Ein­delijk een teken van leven..bedankt !Ik ver­moed dat je nog bezig bent met een brhoor­lijke cultuurschok..heb geduld en neem in je op wat je kunt ver­w­erken anders raakt de lei­d­ing verstopt.!!Hoe gaat het met Fred­die ?hebben jul­lie elka­ar al opge­zocht ? Hoop dat je het redt en er met goede gedacht­en D.V. aan terug mag denken.
    Lieve groeten, Oma

  2. Ha Maaike,
    We kre­gen je weblog door en dat maak­te me nieuws­gierig.
    Je beschri­jv­ing is niet alleen boeiend om te lezen maar geeft ook denkensstof en voor jezelf daar ook ver­rijk­end denk ik.
    Is het er ook zo warm?
    Bij nons is het rond de 35 graden in de schaduw, in de zon komen we al rond de 46. Een mid­dag­pauze zou niet slecht zijn al komt het er niet alti­jd van. maar bin­nen in huis houdt je het langer vol.
    Ik denk dat je merkt dat in ned­er­land de din­gen sneller geregeld zijn. Ten­min­ste, dat is onze ervar­ing…
    Met tele­foon, met afsprak­en die je werke­lijk afsprak­en kunt noe­men..
    Maar..geniet ervan en dan zul je lat­er besef­fen dat je weer een stuk lev­enser­var­ing opgedaan hebt. Goed om verder te kijken.
    Goed om naar boven te kijken…en toch te bea­men dat God boven alle aardse din­gen staat.
    Het beste in alles, tante Ilse

Reageren is niet mogelijk.